Geç Olmadan

"İnsanlar,"
Bilmece gibi değiller mi?
Yeri geliyor en yakının bil bakalım ne olmuş,düşmanın.En uzağınsa aradaki düğümü çözmeye çalışıyor.Annen mutfakta kahvaltı hazırlıyor, sevdiğin bir başkasına gece oluyor.
 İşte insanlar...
O kanıyorken, sen ona yanıyorsun, bir başkası da sana.
Ama kimse kimin ne hissettiğini, zannettiğinden fazla bilmiyor, sormuyor.
İnsanlar böylelikle ömürlerini tüketiyor...

Öyle Bir Gelsen

Bazı geceler yüzün düşüyor hafızama,gülüşlerin
Bir özlem kaplıyor ki çok derin.
Mesafeler bitmiyor,zaman inan ki geçmiyor,
Bu denizin kokusu seni bana daha çok özletiyor.

Sokakları sana çıkmayan bir şehir..
Herkes bilebilir mi ki hasret nedir?
Kokun yok,başımı yaslayacak ne bir omuz;
Bu özlem bizi yakar kavurur.

Sonunda sarılmak var ya sana,inan her şeye bedel
Dudağının sıcaklığı beni ısıtmaya yeter.
Sevincimde sen,hüznümde,gülüşümde sen
Öyle bir özlem ki sana kavuşmaya çalışan ben..

Kirpiklerini sayacak kadar zamanım olsaydı keşke,
Gamzende takılıp kalsaydım işte.
Boynundaki çukurda kaybolsam bir gece,
Ben bu hasretlik denizinde boğulmadan gel.. 

Belki

Belkiler çoğaldı ömrümüzde..

Belki gelir, belki kalır diye hep bir bekleyişte olduğumuzu ifade etmeye çalıştık beş harfli bir kelimeyle. 

Yarım bir şarkı dudaklarda umut ettik sadece.

Ha oldu mu?

Olmadı tabiki,neyi istediysek olmadı..

Ne beklenilen geldi, ne de giden geri döndü.

Boşlukları dolduramadık ki;

yapbozun bir parçası hep eksik kaldı,

ama ümidimiz vardı.

Ne gidenlerin canı yandı,

ne kalanlar uzun yaşadı.

Bir yerlerde mutluluk hep vardı;

lâkin bize çok uzaktı...